Bazen bir oyunun içindeymişim gibi hissediyorum; görevleri tamamlamak için bir sağa, bir sola koşturup duruyorum. Belki de bu yaşımın getirdiği bir rutindir, belki de olması gereken tam olarak budur.
Kendine dönmek, kendi çocuğunu büyütürken içindeki çocuğun korkularını, endişelerini ve suskunluklarını anlamaya çalışmak… Şimdiyi yaşarken geçmişi de dürüstçe görmek, üstünü örtmeden, olduğu gibi kabul etmek. Belki de tamir etmenin en doğru yolu budur.