Emzikle Bağ ve Bırakma Zamanı
Cemre’nin uyku rutini emzik ve uyku arkadaşıyla tamamlanıyordu. 18 ayı geçince, doktorumuzla görüşüp süreci duygusal olarak nasıl yumuşatabileceğimizi planladım. Amaç baskı kurmak değil, bağa saygı duyarak vedayı kolaylaştırmaktı.
Vedalaşma Bir Hikayeyle Başladı
Doktorumuzun önerisi şuydu: vedayı bir tören gibi anlatın. “Büyüdün, artık ablasın, emzik bebek kardeşlere gidecek” hikayesini tekrarlayın. Emziği balona bağlayıp “bay bay” demek, çocuk için somut bir geçiş diline dönüşüyor.
Adım Adım ve Zorlamadan
Yaklaşık bir ay boyunca onu hiç zorlamadım; sadece aynı hikayeyi tekrar ettim. Bir akşam “abla” dedi, emziğini kendi eliyle kenara bıraktı. İlk gece birkaç kez almak istedi, hikayeyi hatırlattım. Sonra emziksiz uyudu.
Ertesi gün de devam etti. Bazen istedi ama “abla olduğunu” hatırlayınca kabul etti. Bu geçişte en önemli şey, onun hızına saygı duymaktı.
Minicik Bir Kahraman
Benim için en duygusal kısım şuydu: hâlâ minicik olan bir çocuk, ilk ayrılığını kendi gücüyle yönetebildi. Üzmeden, ağlatmadan, sevgiyle geçen bu süreç onun için olduğu kadar benim için de çok öğreticiydi.