Belki kanatlarım olsa, daha mı hafif hissederdim…

Geçenlerde ofiste kitap okurken, kitabın başlarında yer alan bir cümle dikkatimi çekti. İçimden okudum, güzel hissettim. İstemsizce dışımdan da söyledim: “Neden özgürlüğe kanat çırpan bir kuş değilim ki ben!” Dışımdan söyleyince daha da hoşuma gitti. Kendimi iyi hissettim. Ekip arkadaşımdan bir ses geldi “Çünkü sen kuş değilsin, insansın.” (Teşekkür ederim. 🙂 )

Çünkü sen insansın…

Evet, insanım. İnsan olmanın getirdiği tüm etkenleri biliyorum, araştırıyorum, kabul ediyorum, yaşıyorum da. Ama yalnızca bilmek hislerimi hafifletmiyor. Düşüncelerimi dizginlemiyor. Herkes kabul etmiş gibi geliyor ; kötülüğü, haksızlığı, var olan düzeni. Kimse hiçbir şey yapmadan öylece yaşıyor gibi. Yapsalar ne yapacaklar, onu da bilmiyorum. Belki de fazla düşünüyorum. Ve bu düşüncelerin anne olduktan sonra daha da belirginleştiğini fark etmek beni üzüyor.

Evet, anne olmak. Hakkında herkesin fikrinin olduğu bir konu. Süreci yaşamamış insanların bile doğum hakkında rahatça konuşabildiği bir alan. İş hayatı, eş olmak, iyi bir arkadaş olmak, evin sorumlulukları, sosyal hayat… Hepsi aynı anda dengede kalmalıymış gibi. Bu bir şikayet değil. Bir sızlanma hiç değil. Ama tüm bunlar olmasa bile… Bu süreçte kendini kaybetmek, eski halini özlemek, yeni halini tanımaya çalışmak, bazen bulamamış gibi hissetmek… Oldukça zor.

Belki de kuş olmak istememin sebebi bu. Sorumluluklardan kaçmak değil. Yalnızca hafiflemek istemek. Kanat çırpmak değil de bir an için hiçbir rolün içinde olmamak. Sadece “ben” olmak.

Ama sonra yine o cümle geliyor aklıma: “Çünkü sen insansın.” Belki de insan olmak; uçmayı istemekle yerde kalmayı aynı anda yaşayabilmek demek. Gökyüzüne bakarken içinin sızlaması ama yine de yürümeye devam edebilmek demek. Belki de özgürlük, kendi içindeki ağırlıkları tanıyabilmek.